۶۰۶

عزیزان، این سطور رو در حالی براتون می‌نویسم که صدای چهار‌پنج نوجوون رو می‌شنوم که می‌گن «مرگ بر دیکتاتور» و «این آخرین نبرده، پهلوی برمی‌گرده.» البته همزمان با صداهای انفجارمانند، که نمی‌دونم از کجاست، اما بلند و قلب‌لرزونه. 

امروز رفته بودم بیرون، اطراف محل زندگی من، دوتا چراغ راهنمایی‌رانندگی توی دوتا چهارراه کار نمی‌کردن، چون جعبه‌ی برقشون رو آتیش زده‌بودن. و چندتا از جدول‌های خیابون‌ها هم کنده شده‌بودن که واقعاً انگیزه‌ی فاعلانش رو اصلاً متوجه نشدم. و البته یک تیر چراغ برق هم انداخته‌بودن که با جرثقیل داشتن دوباره نصبش می‌کردن و همین‌طور تابلوهای تبلیغاتی نصب شده روی پل‌های هوایی هم چندجایی سوخته‌بودن. این‌ها مشاهدات من بودن. ضمناً امروز از ساعت ۱۳ به بعد هیچ وسیله‌ی حمل و نقل عمومی هم در کار نبود. 

دیروز توی کانال تلگرام عسلِ عشق ابدی، دیدم که یک ویدیو از پدرام علیزاده‌یِ زن‌ روز گذاشته‌بود که به‌شون «استایل‌زدن برای پنج‌شنبه و جمعه» رو یاد می‌داد که دستگیر‌ نشن. عسل هم متأسف بود که نمی‌تونه توی اعتراضات شرکت کنه، چون به خاطر شرکت توی عشق ابدی اگه بیاد ایران، می‌گیرنش. 

من توی گروه تقریباً هم‌چین چیزی رو نوشتم «خودشون خارج از ایران نشستن، بچه‌های مردم رو جوگیر می‌کنن که برن تیر بخورن. عسل می‌گه به خاطر عشق ابدی نمی‌تونه بیاد ایران چون دستگیر می‌شه، خب شماها هم قراره برین تیر بخورین و دستگیر بشین، این بیاد کنار شما دستگیر بشه.» و طرفداران عشق‌ ابدی و زن روز که می‌دونین بیش‌تر تینیجر هستن، عده‌ای حرفم رو ریپلای کردن و گفتن «حقیقت تلخ» و عده‌ای هم فحاشی کردن و گفتن فردای آزادی من قراره با دامن کوتاه بیام بیرون و به خاطر یارانه‌ی ۴۰۰ هزارتومنی دارم این حرف‌ها رو می‌زنم. من از توهین عصبانی نمی‌شم، چون نشونه‌ی ضعف استدلاله. شروع کردم از اقدامات پهلوی گفتن. این‌که رضاخان دزد بوده، یا پهلوی دقیقاً چه‌قدر کَنده و بُرده که چهل‌وهفت ساله بدون این‌که کار کنند، دارن در سطح خانواده‌ی سلطنتی انگلستان زندگی می‌کنند. رضا پهلوی معروف به سُس‌خرسی از مادرش خرجی می‌گیره و اختیار زن خودش رو نداره. الان هم که شماها قراره برین توی خیابون آسیب ببینین، داره توی تعطیلات استیک می‌زنه. بعد از جداشدن کشور آذربایجان، بحرین، دشت ناامید افغانستان، ارتفاعات آرارات و بخش‌هایی که به عراق داده‌شد، گفتم. گفتم فحاشی در مقابل حقیقت تاریخی یعنی جوگیری. این‌که کتاب‌‌های غلامحسین ساعدی، صادق هدایت و محمود دولت‌آبادی رو نخونیم و پهلوی رو از سریال تاسیان قضاوت کنیم هم جوگیریه.

خب، به این‌جا که رسید من رو از گروه انداختن بیرون و بَن کردن. افراد سلطنت‌طلب خیلی این‌جوری هستن. 

من همیشه با خودم فکر می‌کنم همه‌ی اونایی که سال ۵۷‌ لیدر انقلاب بودن، چه چپ‌ها، چه مذهبیون و حتی مجاهدین، همه برای کارشون فلسفه و مطالعه داشتن، حکومتی که از توش دراومد، شد این جمهوری اسلامیِ غیرقابل دفاع. از اینایی که لیدرشون این آدمای سخیف و مستهجن هستن، چه حکومتی قراره در بیاد؟ لیبی؟ انقلاب اسلامی ایران یکی از بی‌خشونت‌ترین انقلاب‌های تاریخ بود. خمینی هیچ‌وقت به تخریب وطن دعوت نکرد و دلیل همراهی مردم همین بود. 

در حال حاضر ما جمهوری اسلامی رو دوست نداریم، چون مثل رژیم پهلوی اداره می‌شه. چون شاه رفته و عده‌ای دیگه همون ستم‌ها رو به مردم می‌کنن. ولی بعضی از ما مردم، تخریب رو به اصلاح ترجیح می‌دن. اصلاح طول می‌کشه؛ دقت و صبر می‌خواد اما فروریختن و خراب‌کردن سریع‌تر اتفاق می‌افته. ما هنوز یاد نگرفتیم که به آلترناتیوها فکر کنیم. فردای جمهوری اسلامی، تجزیه‌‌ی ایرانه. 

موضوع دیگه شعارهاست. شعارهای بی‌ربط مطالبه‌ی مردم رو به حاشیه می‌بره. به ویژه «شعار مرگ بر دیکتارتور». دیکتاتور کیست؟ چه کسی دیکتاتور رو تعیین می‌کنه؟ آمریکا به رهبر و رئیس‌های جمهور همه‌ی کشورهایی که زیر سلطه‌ش نیستن، می‌گه دیکتاتور. مثلاً علی خامنه‌ای دیکتاتوره، ولی رضا و محمدرضا پهلوی، نه. اسد دیکتاتور بود، اما جولانی داعشی و بن‌سلمان و سایر حُکّام عرب نه. مادورو دیکتاتوره اما خاویر میلی رئیس‌جمهور آرژانتین چون گماشته‌ی آمریکاست، نه.

این به‌هم‌ریختگی و آشوب‌ها مقدمه‌ایست بر جنگ دوم آمریکا و اسرائیل با ایران و تلاش بر لیبی‌سازی ایران. امیدوارم هیچ کشوری به سرنوشت لیبی و سوریه دچار نشه؛ هیچ کشوری. 

 

 

× من از نظرات شما در مورد این موضوع استقبال می‌کنم. هرچی دلِ تنگتون می‌خواد بگین.