دیشب طبق معمول ساعتِ سه ماه اخیر روی تختم دراز کشیدم و شروع کردم به کتابخوندن تا خوابم ببره، کل «شبهای روشن» داستایوفسکی [که کتاب هیجانانگیزی هم نیست.] تموم شد و ساعت نزدیک ۳ بود و هنوز خوابم نمیاومد. فهمیدم که یادم رفتهبود ملاتونین بخورم.
مدتی بود فکر میکردم حالا واقعاً ملاتونین تاثیری هم داره روی من، که دیدم بله؛ بسیار.
توی ایران، در اکثر شهرها زندگی در حالت عادی خودش در جریانه. ولی توی اینستاگرام و ایکس شما نباید این حقیقت رو نشون بدی. دیکتاتورهای کوچولو ناراحت میشن.
در اون لحظه که مهدیه محمدخانی شروع کرد به خوندنِ
شهرِ یاران بود و خاکِ مهربانان، این دیار
مهربانی کی سرآمد؟ شهریاران را چه شد؟
نه تنها دوست داشتم بین حضار میبودم، بلکه دوست داشتم صداش هم مال من بود.
واقعاً غبطه میخورم به حال اونایی که میتونن عصرها چرتبزنن یا اونایی که شبا بدون ملاتونین به موقع خوابشون میبره.
واقعاً چالش مطالعهی گودریدز این پتانسیل رو داره که گَند بزنه به همهی معنا و حالوهوای کتاب خوندن. از اونجایی که سال دیگه برنامه داستایوفسکیخونیه، سال ۲۰۲۶ رو سال بدون چالش گودریدز نامگذاری میکنم.
من اگه جهنمی بشم، میبرندم زمهریر. مطمئنم.
× سرما رو نیستم عزیزان.
از امروز میخوام بگم همهی شکرهای دنیا سهم شما عزیزان. من دیگه آزادم.
دیروز باید جلوی تمایل شدیدم به خریدن والسِ کِرِمدارِ روشای نظری با طعم توتفرنگی مقاومت میکردم و امروز دلم میخواد کرهی زمین پودر بشه.
فقط یک لحظه با این فاصله داشتم که برای اولینبار سر برادرزادهم داد بزنم. اما با اینحال میشه گفت تا الان موضوع رو خوب مدیریت کردم. و از همین تریبون به عزیزان معتاد در حال ترک سلام میکنم.